آسانسور

 ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭙﯽ ﺑﻪ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺧﻴﻠﯽ ﺣﺴﻮﺩﯼ ﻣﯽﮐﺮﺩ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﮐﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽﺳﭙﺎﺭﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻭ. ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺩﻭﺗﺎﻳﯽ ﺩﺭ ﻳﮏ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻳﻦ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﺎﻳﺴﺖ ﻣﯽﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﺴﺎﻓﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﻣﯽﮐﺮﺩ. ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﯼ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺴﺎﻭﯼ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽﺩﺍﺩ. ﺗﺎﺯﻩ ﻳﮏ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺿﯽ ﺗﻨﺒﻞ ﻫﻢ ﺑﻪ ﭘﺴﺘﺶ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﺻﺒﺢ ﻣﯽﮔﺸﺖ ﻳﮏ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﻃﺒﻘﻪ ﺁﺧﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ. ﻫﺮ ﮐﺲ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪﺍﯼ ﺩﮐﻤﻪ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﯽﺯﺩ، ﺍﻳﻦ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﯽﺭﻓﺖ. ﭼﻮﻥ ﻧﺰﺩﻳﮏﺗﺮ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ بالاخره ﻳﮏ ﺭﻭﺯ ﻗﻠﺒﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺳﻂ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ. ﻧﻔﺴﺶ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻳﮏ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﺯ ﺷﺎﻧﺲ ﺍﻭ ﻣﺴﺎﻓﺮﺵ ﺭﻳﻴﺲ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺘﯽ ﻗﻠﺒﺶ ﮔﺮﻓﺖ، ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﻤﮏ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻭ، ﺑﻪ ﺭﻳﻴﺲ ﺷﺮﮐﺖ. ﺭﻳﻴﺲ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻮﻳﺾ ﺑﺸﻮﺩ. ﻓﺮﺩﺍﻳﺶ ﻳﮏ ﺁﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻨﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
اشتراک این مطلب در:
7 دیدگاه

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *